Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Ο Δεκέμβρης κι η βροχή.



Ο Δεκέμβρης κι η βροχή. Η μουσική. Τα πλήκτρα του πιάνου που σπάνε τη σιωπή του χώρου και τη βοή του μυαλού. Οι σκόρπιες σκέψεις. Οι χιλιομετρικές αποστάσεις. Πού ταξιδεύεις πάλι; Πού χάνεσαι; Κάποτε νόμιζες ότι σε είχες. Πως σε κρατούσες σφιχτά και σταθερά. Πως βάδιζες γενναία. Πού πήγαινες; Πού νόμιζες πως πήγαινες;

Και τώρα; Τώρα τί; Σα να σταμάτησε ο χρόνος. Ή σα να ήταν πάντα σταματημένος. Σα να βάδιζες ενώ δε βάδιζες. Σα να ήσουν ενώ δεν ήσουν.

Και τώρα τί;

Ο Δεκέμβρης κι η βροχή. Και σταγόνες που τρέχουν στο τζάμι. Και η μουσική. Και η λαχτάρα στην καρδιά γι’ αυτό που θα έρθει. Γι’ αυτό που πρέπει  να έρθει.

2 σχόλια:

overtheplace είπε...

Διαβάζεται υπέροχα με το κομμάτι που έχεις βάλει να παίζει. Κάνει αμέσως κλικ!

Eva Kouki είπε...

:-)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...