Κύκλοι. Τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν σε κύκλους.
Κύκλοι που μέσα τους αφήνουμε την ύπαρξή μας, σπαράγματα του εαυτού μας, στιγμές
και όλα αυτά που πρέπει να ενώσουμε για να βρούμε την άκρη. Κύκλοι ομόκεντροι,
με σημείο αναφοράς το «εγώ» μας. Κάνοντας διαδρομές (κυκλικές πάντα) περνάμε απ’
όλα εκείνα τα σημεία που μας προσδιορίζουν, μας καθορίζουν και μας διαμορφώνουν.
Με οποιαδήποτε λόγια, με οποιεσδήποτε πράξεις, με οποιεσδήποτε κινήσεις,
αναζητούμε την ευτυχία μας και την ολοκλήρωση που εκπληρώνεται σε αυτό που
πραγματικά είμαστε.
Όπως είπε
ο Νίτσε, «γίνε αυτό που είσαι» και όπως είπε ο Mark Twain «οι
δυο πιο σημαντικές μέρες της ζωής σου είναι η μέρα που γεννήθηκες και η μέρα
που θα καταλάβεις το γιατί». Οι στιγμές που γίνεσαι αυτό που είσαι είναι
καθοριστικές. Γίνονται ανεπαίσθητα αντιληπτές απ’ τον συνειδητό κι απ’ τον
ασυνείδητο εαυτό σου. Σε προσδιορίζουν και νιώθεις πως αποκτάς μια στιγμιαία
επαφή με το βαθύτερο «εγώ». Αυτό το «εγώ» που αποτελεί τη βάση όλων των άλλων
εκδοχών σου. Οι στιγμές αυτές ενέχουν κάτι το πρωτόγονο σχεδόν. Μια αθωότητα και μια διαφάνεια που συγκλίνουν στον αυθεντικό εαυτό σου.
Ζούμε για
αυτές τις μικρές, συλλεκτικές στιγμές, όπου μυαλό και καρδιά, συναίσθημα και
λογική εναρμονίζονται. Για όλες εκείνες τις στιγμές που ενώ «έξω μας» επικρατεί
μια, ευλαβική σχεδόν ησυχία, μέσα μας όλα βροντοφωνάζουν από ευτυχία.
Τελικά δε
ξέρω εάν πραγματικά ευτυχισμένοι είναι αυτοί που μεγεθύνουν τα ωραία ή αν είναι
οι αναίσθητοι. Ξέρω πάντως πως η ευτυχία μας αντικατοπτρίζεται σε όλες εκείνες τις
συλλεκτικές στιγμές της πηγαίας και πρωτόγνωρης ευφορίας.
Και είναι
μόνο στιγμές, και όχι ώρες, για να είναι συλλεκτικές. Και είναι συλλεκτικές επειδή
είναι δόσεις ευτυχίας.
Όλα αυτά
διαγράφονται μέσα σε κύκλους όπου αρχή και τέλος ταυτίζονται. Και όλα
συγκλίνουν σε μια κοινή σταθερά, πως μονάδα μέτρησης της ευτυχίας είναι η στιγμή.
Στιγμές μέσα σε κύκλους. Άλλωστε σε κύκλους μετράμε ολόκληρη τη ζωή μας, σε κύκλους γύρω
από τον ήλιο.
Ε.
