Μου αρέσουν οι άνθρωποι...

Μου αρέσουν οι άνθρωποι. Ειδικά εκείνοι που κοιτώντας τους ξεδιπλώνεται ένας ολόκληρος κόσμος πίσω τους. Που ανοίγουν οι πτυχές σαν κουρτίνες και βλέπεις το βάθος τους. Οι άνθρωποι που αποπνέουν ηρεμία και μυρωδιά βιβλίου. Που μιλάνε αργά και καθαρά. Που εξηγούν λεπτομερώς χωρίς να κουράζουν. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που σε έναν καφέ μπορούν να μιλήσουν για μια ταινία που είδαν πριν μήνες και να εξηγήσουν την προσωπική τους φιλοσοφία ζωής. Αυτοί που εύθραυστοι μα ανεξάρτητοι ζουν την κάθε στιγμή χωρίς ενοχές. Που φορούν ρούχα σε γήινους τόνους και κρατούν δερμάτινη, φθαρμένη τσάντα. Αυτοί που τα πρωινά της Κυριακής πηγαίνουν σ’ ένα κοντινό καφέ, μόνοι, για να διαβάσουν το παλιό βιβλίο τους. Αυτοί που δε θα χάσουν συλλεκτική συναυλία. Που γράφουν ως τα ξημερώματα, μήπως και καταλάβουν τις σκέψεις τους. Αυτοί που δεν έχουν ωράρια. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που ταξιδεύουν τον κόσμο. Που δεν παγιδεύονται σε μέρη. Που δεν εξιδανικεύουν. Που δε μυθοποιούν. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που βρίσκονται εντός τους. Που είναι εκεί. Κάθε στιγμή. Που έχουν ενσυσναίσθηση. Που ακούνε. Που κοιτάνε στα μάτια. Που παλεύουν για τα ουσιαστικά. Που συνεχίζουν. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που διεκδίκησαν αυτόν τον μικρό, προσωπικό χώρο στην άκρη της κοινωνίας. Και δε δίνουν δεκάρα για τις επιταγές της. Μου αρέσουν οι αυθεντικοί.

Ρατσισμός, Αλληλεγγύη, Σεβασμός

Ο ρατσισμός ριζώνει στην παράλογη και αλαζονική πεποίθηση πως «εγώ ποτέ δε θα ήταν δυνατόν να είμαι αυτός ή εκείνος» ή «σε μένα δε θα μπορούσε ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο». Και τον ακολουθεί πάντα μια ενοχική σιωπή κι ένα ηλίθιο χαμόγελο, που προδίδει πόσο βολεμένος είναι στη θέση του ο ρατσιστής. Γι’ αυτό, δε χρειάζεται να νοιάζεται για κανέναν. Δε χρειάζεται να ξέρει ιστορία. Ό,τι έγινε, έγινε. Δεν τον νοιάζει καν. Κι ότι είναι να γίνει, ας γίνει. Αφού δεν τον αγγίζει.

Η αλληλεγγύη ριζώνει στην κατανόηση της κατάστασης του άλλου. Στην ενσυναίσθηση. Ο αλληλέγγυος ξέρει καλά το αίσθημα της ενότητας μεταξύ των ανθρώπων. Συμπαραστέκεται. Ξέρει ότι είναι όμοιος με τον διπλανό του. Νιώθει. Και βοηθά. Με όποιον τρόπο μπορεί, μικρό ή μεγάλο. Προσπαθεί να είναι εκεί.

Ο σεβασμός ριζώνει στη στιγμιαία, ενστικτώδη συνειδητοποίηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Δε χρειάζονται πολλά συναισθήματα. Ο σεβασμός κερδίζεται και μετά μοιράζεται. Κερδίζεται, όμως, μόνο αν καταφέρει κανείς να σεβαστεί πρώτα τον εαυτό του. Σεβασμός σημαίνει σεβασμός προς τον έναν και προς όλους ταυτόχρονα. Δεν υπάρχουν διαφορές. Δεν υπάρχουν διακρίσεις. Σέβεσαι και ξέρεις ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να κάνεις το καθήκον σου.

Κάτι παλιό, κάτι μικρό.

Κάτι παλιό, κάτι μικρό με τραβά πίσω. Δεν ξέρω τί είναι. Αλλά είναι τόσο εγώ.

https://www.youtube.com/watch?v=slCuiuJMpc8

Κάθε βράδυ

  

Κάθε βράδυ περιμένει να περάσει η ώρα. Να έρθουν τα ξημερώματα. Να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Να φτάσει η στιγμή όπου η τελευταία παρέα θα σηκωθεί απ' το τραπέζι. Η στιγμή όπου με μελαγχολία θα κλείσει η νυχτερινή αυτή συζήτηση των θαμώνων. Τότε που θα πουν πως έτσι είναι η ζωή. Αυτά έχει. Και τότε αυτός θα τους χαιρετίσει, θα κατεβάσει τα ρολά, θα κλείσει την πόρτα και θα κλειδώσει. Θα επιστρέψει στο τραπέζι για να μαζέψει τα ποτήρια τους, τις μισολερωμένες χαρτοπετσέτες, τα ψίχουλα. Και μετά θα σβήσει τα πολλά φώτα. Θα αφήσει αναμμένο μονάχα εκείνο το μικρό φωτιστικό δαπέδου. Που αρκεί για να φωτίσει το τραπεζάκι στη γωνία. Θα τραβήξει αργά την καρέκλα και θα κάτσει με μια καποια ανασφάλεια. Ένας λυγμός θα κατέβει στο λαιμό του και η αναπνοή θα γίνει κοφτή και γρήγορη. Θα βγάλει απ' την τσέπη τις φωτογραφίες της. Θα τις κοιτάξει. Όμορφη όπως πάντα, όπως κάθε ξημέρωμα. Θα τον κοιτά κι αυτή μέσα από το φωτογραφικό χαρτί. Τα μάτια της θα βρίσκουν τα δικά του. Το δικό της βελούδινο πρόσωπο θα βρίσκει τις βαθιές ρυτίδες του. Σιωπή. Εκκωφαντική σιωπή. Πώς πέρασαν τόσα χρόνια; Πώς ξοδεύτηκε μια ζωή μέσα σε κόσμο και κοινονικότητες για να μοιάζει γεμάτη... Πώς χάθηκε ο παράδεισος που ακούμπησα με τα ακροδάχτυλα και γεύτηκα με την καρδιά μου... Πότε βρεθήκαμε, πότε χαθήκαμε... Έβαλε τις φωτογραφίες στην τσέπη του. Σκούπισε ένα δάκρυ που κύλησε. Κοίταξε ψηλά. Κάπου θα ξαναβρεθούμε. Από ξημέρωμα σε ξημέρωμα μέχρι και η αιωνιότητα περνά. Γι' αυτό, κάθε βράδυ περιμένει να περάσει η ώρα. Να έρθουν τα ξημερώματα. Να ηρεμήσουν τα πνεύματα.