Gallery #35 The Ireland trip!

University of Limerick

University of Limerick

Dublin

Dublin

The Icon Factory, Dublin

Dublin

Dublin

Dublin

Trinity College, Dublin

Trinity College, Dublin

Dublin

Dublin

Dublin

Dublin

Dublin. Το φαρμακείο Sweny, από το οποίο αγόρασε το "bar of lemon soap" ο Leopold στον "Ulysses" του Joyce, στις 16 Ιουνίου του 1904.

Adare Town

Adare Town

Adare Town

Adare Town

Adare Town

Adare Town

Coffee  in Adare Town!

Adare Town

Sweet Shop in Galway!

Coffee in Galway

Galway

Limerick

Ο νικητής του διαγωνισμού

Σας ευχαριστούμε όλους πάρα πολύ που λάβατε μέρος σε έναν ακόμη διαγωνισμό του Fragile Thoughts!

Η νικήτρια που κερδίζει το βιβλίο Άντρας που πέφτει είναι η Ευαγγελία (euaggeliakota@gmail.com).

Ελπίζουμε να παραμείνετε συντονισμένοι στο Fragile Thoughts γιατί θα ακολουθήσουν και άλλοι διαγωνισμοί, καθώς και πολλά posts!

Διαγωνισμός για το "Άντρας που πέφτει", του Νικόλα Σεβαστάκη στο Fragile Thoughts

To Fragile Thoughts σας χαρίζει ακόμη ένα βιβλίο!

Αυτήν τη φορά σας δίνουμε ένα υπογεγραμμένο αντίτυπο του βιβλίου "Άντρας που πέφτει", του Νικόλα Σεβαστάκη από τις εκδόσεις Πόλις.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο μπορείτε να βρείτε εδώ.

Όροι συμμετοχής:

- Γίνετε μέλη στο blog και κάντε like στη σελίδα του blog στο Facebook.

- Αφήστε ένα όνομα (το μικρό σας) και ένα email κάτω από αυτό το post, ώστε σε περίπτωση που είστε ο νικητής να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας.

Θα κληρωθεί ένας νικήτης, ο οποίος θα επιλεγεί τυχαία μέσα απ’ το random.org

Ο διαγωνισμός αρχίζει την Κυριακή 14/2/2016 και θα διαρκέσει έως και την επόμενη Κυριακή 21/2/2016 το βράδυ, οπότε θα ανακοινωθούν και τα αποτελέσματα.  Τα ονόματα των νικητών θα αναρτηθούν με νέο post εδώ στο blog.

Καλή επιτυχία!

Άντρας που πέφτει, του Νικόλα Σεβαστάκη

Συγγραφέας: Νικόλας Σεβαστάκης

Εκδόσεις: Πόλις

Σελίδες: 166

  Φανταστείτε πως γυρνάτε αργά τον χρόνο πίσω μέχρι τα παιδικά σας χρόνια και αναπολείτε όλες τις ευχάριστες ή ατυχείς στιγμές που διαμόρφωσαν τον άνθρωπο που είστε τώρα. Ανησυχίες, δημιουργικότητα, έρωτας, απώλεια, τύψεις, οικογένεια, υποχρεώσεις. Όλα σαν ένας μοντέρνος εξπρεσιονιστικός πίνακας να παρουσιάζεται μπροστά σας και κάθε μέρος του να έχει το δικό του ηχόχρωμα, τη δική του συναισθηματική αγωνία. Κάπου εκεί, θάλλει το καινούργιο βιβλίο του Νικόλα Σεβαστάκη που φέρει τον τίτλο Άντρας που πέφτει.

  Το βιβλίο αποτελείται από δέκα διηγήματα χαμηλού φωτισμού που υπεισέρχονται με τρυφερότητα στον ψυχισμό του σύγχρονου αστικού ανθρώπου κι εμφανίζονται όχι ως κριτές, αλλά ως οντότητες που επισημαίνουν ξεχωριστά στον κάθε αναγνώστη τη ζωή της πόλης. Μέσα από γραφειοκρατικές διαδικασίες, την επαγγελματική ρουτίνα και το χάος των μεγάλων πόλεων, ξεδιπλώνονται διαπροσωπικές σχέσεις και υπαρξιακές αναζητήσεις κάθε είδους που ρέουν μπροστά μας και μας αποτείνονται πριν χαθούν στο μελλοντικό γίγνεσθαι.

 Στο βιβλίο αυτό δεν θα βρούμε τη διάθεση απόδοσης ενός τέλους ή ενός αποκορυφώματος με δελεαστικά χαρακτηριστικά, αλλά τη φωτογραφική αποτύπωση της παρουσίας του παρελθόντος και τη δραστικότητα των αναμνήσεων. Από τα διηγήματά του ξεχωρίζουν Το όνειρο, όπου σκιαγραφείται η ονειρική συνάντηση της νεαρής Ελένης με τον νεκρό πατέρα της και το Η εκκρεμότητα είναι εκκρεμότητα που αναδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και την προτεραιότητα που δίνεται στο άτομο έναντι των οικονομικών υποχρεώσεων.

του Θοδωρή Μπόνη

Η τριλογία του φασισμού, του Carlo Lucarelli

Συγγραφέας: Carlo Lucarelli

Εκδόσεις: Κέδρος

Σελίδες: 439

  Ένα από τα κορυφαία ιστορικά μυθιστορήματα που σε βάζουν στο κλίμα της μεταπολεμικής Ευρώπης και ιδιαίτερα της κατάστασης που επικρατούσε στην Ιταλία μετά την κατάρρευση της φασιστικής μάστιγας είναι Η τριλογία του φασισμού του Carlo Lucarelli, ενός συγγραφέα που γεννήθηκε το 1960 στην Πάρμα από πατέρα φυσικό. Τα ενδιαφέροντά του επικεντρώθηκαν στη λογοτεχνία και το θέατρο, σπουδάζοντας τελικά Λογοτεχνία και Ιστορία. Η τριλογία του θέτει στο επίκεντρο των αστυνομικών του υποθέσεων τον επιθεωρητή Ντε Λούκα. Η σχέση του Ντε Λούκα με το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι είναι καθαρά επαγγελματική κι όχι ιδεολογική, αλλά η πολιτική πόλωση που δημιουργείται μετά την πτώση του Ιταλού δικτάτορα φανερώνει τη ριζοσπαστικοποίηση των παρτιζάνων και την επιθυμία τους για μαζικές εκκαθαρίσεις πολιτικών και αξιωματούχων.

  Στο μέρος της τριλογίας που φέρει τον τίτλο Εν λευκώ, ο Ντε Λούκα επιδιώκει να εξιχνιάσει μια υπόθεση δολοφονίας του Βιτόριο Ρέιναρντ, μέλος του Φασιστικού Κόμματος, ενώ μετά την απελευθέρωση της Ιταλίας από τον συμμαχικό στρατό, ο ίδιος καταζητείται και γι΄αυτό τον βλέπουμε στο Ένα μουντό καλοκαίρι να καταφεύγει από τον βορρά προς τη Ρώμη, αλλά λίγο έξω από την Μπολόνια θα συνεργαστεί, δίχως τη θέλησή του, με ένα στέλεχος της αντιστασιακής  αστυνομίας σε μια υπόθεση δολοφονίας αγροτικής οικογένειας που είχε αναμειχθεί με το λαθρεμπόριο.  Η τύχη του χαμογελάει και τον βλέπουμε τρία χρόνια μετά στο βιβλίο Το μπουρδέλο της οδού Όκε να αναζητά με σθένος τον δολοφόνο ενός κομμουνιστή σε οίκο ανοχής της Μπολόνια.

  Ο συγγραφέας συνδέει τα τρία βιβλία χωρίς να αποσκοπεί σε κάποια τελική έκβαση των υποθέσεων ή της μοίρας του επικηρυγμένου επιθεωρητή, αλλά με τη χρήση ιστορικών επίμετρων επιδιώκει να προσφέρει στον αναγνώστη τη βία, τις δολοφονίες, τις πολιτικές ραδιουργίες και τον εμφυλιακού χαρακτήρα διχασμό του ιταλικού έθνους μετά το 1945 ανάμεσα στους Αριστερούς αντάρτες και τους Χριστιανοδημοκράτες που εξέφραζαν το δίπολο του αναγκαίου κακού «Καπιταλισμός ή Σοβιετική Ένωση». Χωρίς παροξυσμούς και δραματικές κορυφώσεις, το βιβλίο αυτό εισχωρεί με σατιρικό τρόπο στην Ιταλία της εποχής παρατηρώντας αδέκαστα  τη ματαίωση προσωπικών στόχων, την πολιτική διαφθορά και τον κατακερματισμό ενός ολόκληρου έθνους που προσπαθεί να αποτινάξει τη φασιστική ταυτότητα και να βρει το αληθινό του πρόσωπο ανάμεσα στον υπόλοιπο κόσμο. 

του Θοδωρή Μπόνη

Ο Πειρασμός της Νοσταλγίας, του Τίτου Πατρίκιου

   Συγγραφέας: Τίτος Πατρίκιος

   Εκδόσεις: Κίχλη

   Σελίδες: 220

   Αφού η ιστορία είναι πάντα παρελθόν, όποιος θέλει να μπει στους κόλπους της πρέπει να εγκαταλείπει το παρόν. Με το τελευταίο του βιβλίο που φέρει τον τίτλο Ο Πειρασμός της Νοσταλγίας: Σημειώσεις Καθημερινότητας από τις εκδόσεις Κίχλη, ο Τίτος Πατρίκιος μας μεταφέρει σε διάφορες περιόδους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας ή καλύτερα, οι ιστορικές μνήμες αποκτούν μπροστά μας παροντική υπόσταση.

   Το βιβλίο ενός εκ των κορυφαίων εν ζωή ποιητών της χώρας μας αποτελεί ένα μακροπερίοδο ημερολόγιο με αυτοαναφορικές σκέψεις, πολιτικές κριτικές και φιλοσοφικές ανησυχίες που μας παρουσιάζονται λιτά κι αντηχούν σε προσωπικές εμπειρίες, εσωτερικές ή εξωτερικές, του κάθε αναγνώστη. Οι σημειώσεις του ποιητή καταγράφονται από το 1980 μέχρι το 2014, προσφέροντάς μας μέσα σε 200 περίπου σελίδες ένα ιστορικό όχημα για να κινηθούμε αντιληπτικά γύρω από σύγχρονους, αλλά και διαχρονικούς προσωπικούς προβληματισμούς.

   Η ανάγκη για πλουραλισμό, η καταπιεστική φύση των ολοκληρωτικών καθεστώτων, η παρακμή του τότε υπαρκτού σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, το άτομο, ο έρωτας, ο θάνατος, η φιλία, ο χρόνος, ο πολιτικός ρόλος της Ευρώπης, η οικονομική κρίση, η ποιητική δημιουργία και οι τέχνες είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που μας παρουσιάζονται με αποφθεγματικό τρόπο χωρίς ωστόσο να διεκδικούν τον θρόνο της υπερβατικής αλήθειας ούτε να υποβάλλονται σε κάποιο στενό φιλοσοφικό σύστημα.

   Κάποιες ενδιαφέρουσες σημειώσεις στις οποίες αξίζει να σταθούμε είναι οι παρακάτω:

   «Είναι πιο εύκολο να ενώσει κανείς τις δύο άκρες της γης παρά τις δύο άκρες της ζωής του.»

   «Για να κρατήσει μια πίστη χρειάζεται να απειλείται συνεχώς από απιστίες.»

   «Τα ευρωπαϊκά κράτη έπαψαν να πολεμούν μεταξύ τους και συμφιλιώθηκαν όταν πια η Ευρώπη έπαψε να είναι το κέντρο του κόσμου και έγινε επαρχία του.»

   «Οι καλοί ποιητές όλων των καλλιτεχνικών ρευμάτων έγιναν πραγματικά καλοί όταν μπόρεσαν να βγουν από το ρεύμα τους.»

  «Όπως οι μεγάλοι ποταμοί καταπίνουν τα μικρά ρυάκια, έτσι και ο αέναος κοσμικός χρόνος καταπίνει τον λιγοστό δικό μας.»

   «Τα κερδισμένα χρόνια αρχίζουν από τότε που συνειδητοποιούμε πως είχαμε χαμένα χρόνια.»

   «Αφού υπάρχουν τόσα δολοφονημένα παιδιά είναι φυσικό να υπάρχουν και παιδιά δολοφόνοι.»

   «Το να καταλαβαίνεις ότι οι άλλοι έχουν άδικο δεν σημαίνει, αναγκαστικά, ότι εσύ έχεις δίκιο.»

του Θοδωρή Μπόνη

Για να μη χάνεσαι στη γειτονιά, του Patrick Modiano

Συγγραφέας: Patrick Modiano
Εκδόσεις: Πόλις
Μετάφραση: Ρούλα Γεωργακοπούλου
Σελίδες: 196

O πρωταγωνιστής του βιβλίου του Γάλλου νομπελίστα συγγραφέα, Patrick Modiano, είναι ο Ζαν Νταραγκάν, ένας καταξιωμένος ηλικιωμένος συγγραφέας που ζει μοναχικά στο Παρίσι. Ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα από τον Ζιλ Οττολινί είναι αρκετό για να ανατρέψει την άνετη ζωή του. Η απώλεια της ατζέντας του θα τον φέρει σε επαφή τόσο με τον μυστηριώδη τζογαδόρο, ο οποίος του ζητά πληροφορίες για κάποιο όνομα που είναι καταχωρημένο σε αυτήν όσο και με τη φίλη του, Σαντάλ Ντριππέ. Η γνωριμία μαζί τους θα τον παρακινήσει να αναζητήσει στοιχεία από έναν φόνο που έγινε στο μακρινό παρελθόν, όταν μεγάλωνε κοντά σε ανθρώπους της νύχτας και με τη φροντίδα της Αννί Αστράν, μιας νεαρής κοπέλας που εργαζόταν σε καμπαρέ.

 Στο μυθιστόρημα κυριαρχεί το μοτίβο της συνεχούς μεταφοράς στο χρόνο: από την περίοδο που ο Νταραγκάν ήταν επτά χρονών και είχε εγκαταλειφθεί από τη μητέρα του μέχρι το παρόν. Στο επίκεντρο τίθεται η επανεμφάνιση του αισθήματος της εγκατάλειψης μέσα από τη λήθη των νεανικών χρόνων. Η εξερεύνηση του μυστηρίου της μνήμης και της αληθινής ταυτότητας του ώριμου πια Νταραγκάν πραγματοποιείται χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις.

  Η ανάγκη για συμπλήρωση του παζλ του παρελθόντος, η μελαγχολία του πρωταγωνιστή και η αίσθηση του ανεκπλήρωτου προβάλλεται μέσα από ένα πλέγμα φιλμ νουάρ εικόνων. Από την άλλη πλευρά, η λεπτομερής περιγραφή τοποθεσιών δίνει στον αναγνώστη την αίσθηση της εντοπιότητας.

        

 Παρόλα αυτά, από την αρχή του βιβλίου φανερώνεται η δυσκολία της λύσης του μυστηρίου. Ο γερασμένος κι άνετος με την παροντική ζωή του, Νταραγκάν, αρχίζει μία έρευνα που γνωρίζει ότι δε θα φέρει εις πέρας. Το μόνο που επιδιώκει συνειδητά είναι να ανασύρει στη μνήμη του στιγμές του ανεκπλήρωτου έρωτα με την Αννί Αστράν, καθώς οι παλιές υποθέσεις που αναδύονται στην επιφάνεια δεν είναι πλέον δυνατό να διαλευκανθούν. Οι Οττολινί και Ντριππέ, εξάλλου, «εξαφανίζονται» από τον συγγραφέα μετά το πρώτο μισό του μυθιστορήματος, προκειμένου ο Νταραγκάν να επιχειρήσει (μάταια) να επιλύσει τις εσωτερικές του διαμάχες.

        

Το μυθιστόρημα αυτό αποτελεί ένα είδος αυτοβιογραφίας που επιχειρεί να διεισδύσει στα άδυτα του ψυχισμού του ανθρώπου, να θέσει ερωτήματα ταυτότητας και να φωτίσει τις σκιώδεις πλευρές του ασυνείδητου. Σε μία χρονική στιγμή που όλα στη ζωή μοιάζουν να είναι διευθετημένα, εμφανίζεται μπροστά μας το παρελθόν, ενσαρκωμένο με το πρόσωπο της απώλειας κι ανατρέπει τα πάντα.

    

του Θοδωρή Μπόνη

Σε jazz ρυθμούς

Μείνετε συντονισμένοι στην εκπομπή "Σε jazz ρυθμούς", κάθε Παρασκευή στις 21.00 - 22.00 στον FM 100.6

Listen live!

Σκόρπισμα.

                  Σκορπίστηκα. Από δω κι από κει.

                  Κι εκχώρησα τις δυνάμεις μου αλλού.

                  Και παρέστηνα τον μάρτυρα, παρακαλώντας να μ’ εκμεταλλευτούν.

                  Σκορπίστηκα. Κι έχασα χρόνο κι ενέργεια.

                  Κι έχασα εμένα. Σα να μη με είχα ποτέ.

                  Κι απογοητεύτηκα. Και θύμωσα χωρίς αιτία.

                  Χωρίς ουσία.

  

                  Το ίδιο κάνεις κι εσύ.

                  Κι επιτρέπεις στους άλλους να κάνουν λάθη απέναντί σου.

                  Ακόμα να καταλάβεις πως οι κοινωνίες τρέφονται απ’ το σκόρπισμά σου;

Εκλογές. Πάλι.

          

           Εκλογές. Πάλι. Την Κυριακή. Τί ψηφίζουμε τώρα; Τί κάνουμε; Πού πάμε; Έχει κανείς την παραμικρή ιδέα; Προσπαθούμε να καταλάβουμε τί στο διάολο μας συμβαίνει. Κι ενώ μερικές φορές είναι πολύ ξεκάθαρο, την έχουμε πατήσει για τα καλά από κουτοπονηριά δεκαετιών, ψευτομαγκιά, κοντόφθαλμες νοοτροπίες που είχαν ημερομηνία λήξης με γαρνιτούρα μια ωραία διάθεση εκμετάλλευσης και εφαρμογές πρακτικών σε χώρες πειραματόζωα σαν κι εμάς από μια Ευρώπη που διατείνεται πως είναι «Ευρώπη των λαών», άλλες φορές δεν καταλαβαίνουμε τί συμβαίνει. Ακροβατούμε σε ένα σχοινί, ναρκωμένοι από τη μεγάλη δόση Βουλής που πήραμε φέτος και την πολιτική, στην οποία νομίζουμε ότι γίναμε ειδήμονες. Όμορφα.

            Και τώρα κάτι πρέπει πάλι να ψηφίσουμε. Να εμπιστευτούμε κάποιον δε γίνεται. Αυτό τελείωσε. Αλλά κάτι πρέπει να ρίξουμε στην κάλπη. Κάποιο ψηφοδέλτιο, λευκό, άκυρο. Να μην πάμε καθόλου; Δεν ξέρω... Μας εμπαίζουν, ναι, αυτό σίγουρα. Αλλά και το να μην πάμε καθόλου δεν ξέρω αν είναι σωστό. Τί κάνουμε λοιπόν; Θα πάρουμε τα πόδια μας πάλι και θα κάνουμε τη γνώριμη διαδρομή για το εκλογικό κέντρο. Και ό,τι μας έρθει να ρίξουμε εκείνη τη στιγμή; Επικίνδυνο κι αυτό. Κάποια ψηφοδέλτια δεν πρέπει να μπουν στο φάκελο. Τί κάνουμε λοιπόν;

            Για κάθε ηλικία είναι άσχημο αυτό που συμβαίνει. Αδιέξοδο. Γεμάτο ανασφάλεια. Για τους νέους, επειδή μπορώ να μιλήσω από εμπειρία, η λέξη που μπορεί να το περιγράψει είναι το «σάπιο». Σάπιο κράτος, σάπιο σύστημα, σάπια κατάσταση. Σάπια κωλοχώρα, σάπια κωλοευρώπη, μερικές φορές... Σαπίλα. Να μείνεις να κάνεις τί; Ειδικά αν έχεις κουραστεί να ψάχνεις. Να φύγεις να πας πού και να κάνεις τί συγκεκριμένα; Ειδικά αν δεν ξεκινήσεις και με ένα κάποιο προσωπικό budget. Και για τις δύο περιπτώσεις μπορούμε να βρούμε θετικά και αρνητικά. Μια τέτοια απόφαση είναι καθαρά προσωπική και δεν υπάρχουν συνταγές. Και ναι, ο καθένας θα βρει εν τέλει το δρόμο του και κανείς δε χάνεται. Με πιάνει μερικές φορές κατά τόπους αισιοδοξία.

            Και εμείς οι νέοι τί φταίμε; Η δική μας γενιά δεν πρόλαβε να κλέψει, δε πρόλαβε να ρημάξει, δεν έκανε κακό στη χώρα. Τί φταίει να τα πληρώνει όλα αυτά; Αλλά κάποτε κι άλλοι υπήρξαν νέοι και διεκδικούσαν το δίκιο τους απέναντι στο άδικο προηγούμενων γενεών. Και τελικά έγιναν κι αυτοί κατεστημένο. Και πάντα θα υπάρχουν νέοι και πάντα θα διεκδικούν το δίκαιο. Αλλά πάντα, όμως, βασιλεύει το άδικο. Και ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι μήπως κι εμείς την πατήσουμε και δεν αντεπεξέλθουμε στις προσδοκίες που συνοδεύουν πάντα τους νέους.

            Συγχωρέστε μου την κατήφεια αλλά και η κατάσταση δε βοηθά. Σα νέοι έχουμε και μεγάλη αισιοδοξία και πίστη για ένα ομορφότερο αύριο, που πηγάζει από την ενέργεια και την ανάγκη μας για δημιουργία. Αλλά κάποιες φορές παραπατάμε και πέφτουμε κι εμείς προσπαθώντας να βρούμε φως. Αλλά ναι, πρέπει να προσπαθούμε να βλέπουμε τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Είμαστε ζωντανοί. Μπορούμε να βγούμε ελεύθερα από το σπίτι μας και δε φοβόμαστε μήπως πέσει καμιά βόμβα και δε γυρίσουμε. Είμαστε εδώ. Και κάπως θα τα φτιάξουμε όλα. Ο μεγαλύτερος αγώνας είναι, άλλωστε, να φτιάξει κανείς τον εαυτό του. Κι έπειτα να βοηθήσει τους άλλους.

Καλή φώτιση για την Κυριακή. Μα, κυρίως, καλή δύναμη για τη Δευτέρα.