Εκλογές. Πάλι.

          

           Εκλογές. Πάλι. Την Κυριακή. Τί ψηφίζουμε τώρα; Τί κάνουμε; Πού πάμε; Έχει κανείς την παραμικρή ιδέα; Προσπαθούμε να καταλάβουμε τί στο διάολο μας συμβαίνει. Κι ενώ μερικές φορές είναι πολύ ξεκάθαρο, την έχουμε πατήσει για τα καλά από κουτοπονηριά δεκαετιών, ψευτομαγκιά, κοντόφθαλμες νοοτροπίες που είχαν ημερομηνία λήξης με γαρνιτούρα μια ωραία διάθεση εκμετάλλευσης και εφαρμογές πρακτικών σε χώρες πειραματόζωα σαν κι εμάς από μια Ευρώπη που διατείνεται πως είναι «Ευρώπη των λαών», άλλες φορές δεν καταλαβαίνουμε τί συμβαίνει. Ακροβατούμε σε ένα σχοινί, ναρκωμένοι από τη μεγάλη δόση Βουλής που πήραμε φέτος και την πολιτική, στην οποία νομίζουμε ότι γίναμε ειδήμονες. Όμορφα.

            Και τώρα κάτι πρέπει πάλι να ψηφίσουμε. Να εμπιστευτούμε κάποιον δε γίνεται. Αυτό τελείωσε. Αλλά κάτι πρέπει να ρίξουμε στην κάλπη. Κάποιο ψηφοδέλτιο, λευκό, άκυρο. Να μην πάμε καθόλου; Δεν ξέρω... Μας εμπαίζουν, ναι, αυτό σίγουρα. Αλλά και το να μην πάμε καθόλου δεν ξέρω αν είναι σωστό. Τί κάνουμε λοιπόν; Θα πάρουμε τα πόδια μας πάλι και θα κάνουμε τη γνώριμη διαδρομή για το εκλογικό κέντρο. Και ό,τι μας έρθει να ρίξουμε εκείνη τη στιγμή; Επικίνδυνο κι αυτό. Κάποια ψηφοδέλτια δεν πρέπει να μπουν στο φάκελο. Τί κάνουμε λοιπόν;

            Για κάθε ηλικία είναι άσχημο αυτό που συμβαίνει. Αδιέξοδο. Γεμάτο ανασφάλεια. Για τους νέους, επειδή μπορώ να μιλήσω από εμπειρία, η λέξη που μπορεί να το περιγράψει είναι το «σάπιο». Σάπιο κράτος, σάπιο σύστημα, σάπια κατάσταση. Σάπια κωλοχώρα, σάπια κωλοευρώπη, μερικές φορές... Σαπίλα. Να μείνεις να κάνεις τί; Ειδικά αν έχεις κουραστεί να ψάχνεις. Να φύγεις να πας πού και να κάνεις τί συγκεκριμένα; Ειδικά αν δεν ξεκινήσεις και με ένα κάποιο προσωπικό budget. Και για τις δύο περιπτώσεις μπορούμε να βρούμε θετικά και αρνητικά. Μια τέτοια απόφαση είναι καθαρά προσωπική και δεν υπάρχουν συνταγές. Και ναι, ο καθένας θα βρει εν τέλει το δρόμο του και κανείς δε χάνεται. Με πιάνει μερικές φορές κατά τόπους αισιοδοξία.

            Και εμείς οι νέοι τί φταίμε; Η δική μας γενιά δεν πρόλαβε να κλέψει, δε πρόλαβε να ρημάξει, δεν έκανε κακό στη χώρα. Τί φταίει να τα πληρώνει όλα αυτά; Αλλά κάποτε κι άλλοι υπήρξαν νέοι και διεκδικούσαν το δίκιο τους απέναντι στο άδικο προηγούμενων γενεών. Και τελικά έγιναν κι αυτοί κατεστημένο. Και πάντα θα υπάρχουν νέοι και πάντα θα διεκδικούν το δίκαιο. Αλλά πάντα, όμως, βασιλεύει το άδικο. Και ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι μήπως κι εμείς την πατήσουμε και δεν αντεπεξέλθουμε στις προσδοκίες που συνοδεύουν πάντα τους νέους.

            Συγχωρέστε μου την κατήφεια αλλά και η κατάσταση δε βοηθά. Σα νέοι έχουμε και μεγάλη αισιοδοξία και πίστη για ένα ομορφότερο αύριο, που πηγάζει από την ενέργεια και την ανάγκη μας για δημιουργία. Αλλά κάποιες φορές παραπατάμε και πέφτουμε κι εμείς προσπαθώντας να βρούμε φως. Αλλά ναι, πρέπει να προσπαθούμε να βλέπουμε τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Είμαστε ζωντανοί. Μπορούμε να βγούμε ελεύθερα από το σπίτι μας και δε φοβόμαστε μήπως πέσει καμιά βόμβα και δε γυρίσουμε. Είμαστε εδώ. Και κάπως θα τα φτιάξουμε όλα. Ο μεγαλύτερος αγώνας είναι, άλλωστε, να φτιάξει κανείς τον εαυτό του. Κι έπειτα να βοηθήσει τους άλλους.

Καλή φώτιση για την Κυριακή. Μα, κυρίως, καλή δύναμη για τη Δευτέρα.

Το τίμημα.

                        Πού, στο καλό, πάμε και τί ψάχνουμε;

                        Φάρος πουθενά να μας δείξει το δρόμο.

                        Σημάδι κανένα, να μάθουμε αν τραβήξαμε σωστά.

                        Πού πάμε και τί θέλουμε;

                        Υφαίνουμε της ψυχής μας το δέρμα και το σκληραίνουμε, να μην πονά.

                        Σπάμε τις σιωπές μας με δάκρυα, να λυτρωθούν οι εσωτερικές κραυγές.

                        Αργοπεθαίνουμε στις γωνίες του μυαλού κι ανασταινόμαστε για να πεθάνουμε ξανά.

                        Δε χωράμε πια μέσα μας. Αφιλόξενο το σώμα.

                        Και το έξω έγινε πόνος και πληγή.

                        Κι όταν έρχεται η νύχτα, πλημμυρίζουμε αδιέξοδα.

                        Πού πάμε και τί ψάχνουμε;
                        Αξίζει τέτοιο τίμημα η ευαισθησία;

Οι σκέψεις.

                                                     Μικρά κουτιά,

                                                     σκονισμένα, οι σκέψεις.

                                                     Σκοτεινά.

                                                     Σα μαύρες τρύπες μας ρουφάνε.

                                                     Κελιά. Μας καταδιώκουν.

                                                     Τρυπάνε το κρανίο μας.

                                                     Να βγουν χτυπάνε.

                                                     Μα δε βρίσκουν έξοδο.

                                                     Τις θέλουμε σε τάξη εντός μας.

                                                     Τις βάζουμε τη μια διπλά στην άλλη.

                                                     Προσεχτικά.

                                                     Μα μπλέκονται ξανά.

                                                     Κουβάρι από άγχη.

  

                                                     Μικρά κουτιά,

                                                     στενά, οι σκέψεις.

                                                     Ασφυκτικά.

                                                     Σα μεγάλες σκιές μας στριμώχνουν.

                                                     Μας παίρνουν τ’ οξυγόνο.

                                                   
                                                     Τί θα ‘μασταν χωρίς αυτές;
                                                     Ευτυχισμένοι άλλοι.

Κάποτε.

                         Κάποτε είχες πει πως θα φτάναμε στην άκρη του κόσμου. Μαζί.

                         Ήμασταν στη θάλασσα. Τραπέζι στα βότσαλα. Δύση.

                         Ο ήλιος περνούσε μέσα απ’ το ποτήρι σου. Φυσούσε αεράκι.

                         Μόνοι. Για μια άχρονη στιγμή.

                         Κάποτε είχα πει πως θα πάω ένα βήμα παρακάτω. Μέσα μου.

                         Πως θα κάνω το άλμα. Πως θα σπάσω το φόβο και θα ζήσω.

                         Πως θα λιώσω τη σιωπή. Εγώ.

                         Θα άλλαζα τον κόσμο.

                         Μια απόφαση ζωής να παίρναμε και να την κρατούσαμε.

Ο νικητής του διαγωνισμού

Σας ευχαριστούμε όλους πάρα πολύ που λάβατε μέρος στο διαγωνισμό του Fragile Thoughts!

Νικήτριες είναι η Ευδοξία (evdoxiapapadopoulou@yahoo.gr)

και η Εύη  (evaki88@gmail.com).

Ελπίζουμε να παραμείνετε συντονισμένοι στο Fragile Thoughts γιατί θα ακολουθήσουν και άλλοι διαγωνισμοί, καθώς και πολλά posts!

Πίσω...

                       Πίσω από πόση, ακόμα, αμηχανία θα κρύβουμε τον εαυτό μας;

                       Πίσω από πόση, ακόμα, σιωπή θα κρύβουμε τον κόμπο στο λαιμό;

                       Πίσω από πόση, ακόμα, ένοχη ανοχή για τη στιγμή που χάνεται· θα πεθαίνουμε;   

Εσύ.

                                                         Βάζεις τον εαυτό σου κάτω.

                                                         Και τον τσακίζεις.

                                                         Εσύ· πρώτα απ’ όλους.

                                                         Τον κρίνεις.

                                                         Τον πονάς.

                                                         Απαιτείς.

                                                         Στις προθέσεις απαιτείς.

                                                         Απαιτείς και στις πράξεις.

                                                         Φοβάσαι πολύ.

                                                         Φοβάσαι την ασχήμια του κόσμου.

                                                         Τα «πρέπει». Τα «θα ‘πρεπε».

                                                         Φοβάσαι ν’ αφεθείς.

                                                         Φοβάσαι να ζεις.

                                                         Φοβάσαι ν’ αναπνεύσεις.

                                                         Φοβάσαι να πάρεις το χώρο σου.

                                                         Να στεγάσεις την ύπαρξή σου.

                                                         Απειλή.

                                                         Όλα μια απειλή.

                                                         Η λέξη, το πρόσωπο, το άγγιγμα.

                                                         Οι άλλοι. Αυτοί οι άλλοι.

                                                         Σου κλείνουν το δρόμο.

                                                         Σου παίρνουν το χώρο, λες.

                                                         Οι άλλοι.

                                                         Είναι επώδυνοι.

                                                         Εσύ.

                                                         Ποιος εσύ;

                                                         Τί θα πει «εσύ»;

                                                         Το σώμα.

                                                         Το βλέμμα.

                                                         Το νεύμα.

                                                         Αυτά που είπες.

                                                         Κυρίως αυτά που δεν είπες.

                                                         Οι σκέψεις.

                                                         Ξανά και ξανά.

                                                         Εσύ.

                                                         Υπάρχεις;

                                                         Πού;
                                                         Πού κρύφτηκες;

Διαγωνισμός για το "ΜακΤΙΓΚ: Μια Ιστορία από το Σαν - Φρανσίσκο", του Frank Norris στο Fragile Thoughts [έληξε]

To Fragile Thoughts σας χαρίζει ακόμα ένα βιβλίο αυτό το καλοκαίρι!

Αυτήν τη φορά σας δίνουμε δύο αντίτυπα του βιβλίου "ΜακΤΙΓΚ: Μια Ιστορία από το Σαν - Φρανσίσκο", του Frank Norris από τις Εκδόσεις Guteneberg. 

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο μπορείτε να βρείτε στο site των εκδόσεων:
http://gutenbergbooks.gr/book_details.php?id=2097

*Θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τις Εκδόσεις Gutenberg για τη συνεργασία και τα αντίτυπα του βιβλίου τους, τα οποία διαθέτουν για τον διαγωνισμό του Fragile Thoughts.

Όροι συμμετοχής:

- Γίνετε μέλη στο blog και στην ομάδα του blog στο Facebook.

- Αφήστε ένα όνομα (το μικρό σας) και ένα email αν θέλετε κάτω από αυτό το post, ώστε σε περίπτωση που είστε ο νικητής να μπορέσω να επικοινωνήσω μαζί σας.

- Αν είστε κάτω των 18 χρόνων, να έχετε την άδεια των γονιών σας πριν λάβετε μέρος στην κλήρωση, γιατί στην περίπτωση που κερδίσετε θα χρειαστώ τα προσωπικά σας στοιχεία.

Θα κληρωθoύν δύο νικητές, οι οποίοι θα επιλεγούν τυχαία μέσα απ’ το random.org

Ο διαγωνισμός αρχίζει το Σάββατο 1/8/15 και θα διαρκέσει έως και την επόμενη Τρίτη 4/8/15 το βράδυ, όπου θα ανακοινωθούν και τα αποτελέσματα.  Τα ονόματα των νικητών θα αναρτηθούν με νέο post εδώ στο blog.

Καλή επιτυχία!

Το τρενάκι της σύγκρισης

Το τρενάκι της σύγκρισης, όπως λέμε το τρενάκι του φόβου. Η σύγκριση με τους άλλους, ο βασικότερος φόβος των ανθρώπων. Συνειδητός ή ασυνείδητος, είναι συνήθως εκεί. Υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε αυτήν την  επίπονη διαδικασία, τον συγκρίνουμε με άλλους ανθρώπους και τον βρίσκουμε πάντα «λίγο». Και δυστυχώς επιτρέπουμε τη σύγκριση αυτή σε όλους τους τομείς. Συγκρινόμαστε με το διπλανό μας που είναι καλύτερος μαθητής ή  που πέρασε στο πανεπιστήμιο. Συγκρινόμαστε με αυτόν που αριστεύσει στις σπουδές του ή που τον «πρόσεξε» ένας καθηγητής. Συγκρινόμαστε με αυτόν που βρήκε δουλειά και που βγάζει λεφτά. Συγκρινόμαστε με αυτόν που θεωρούμε πιο όμορφο ή με αυτόν που κλέβει τις εντυπώσεις. Συγκρινόμαστε με αυτόν που παντρεύτηκε πρώτος και έκανε οικογένεια. Συγκρινόμαστε με αυτόν που έχει αναρριχηθεί επαγγελματικά. Συγκρινόμαστε, γενικά, με τους άλλους  καθώς τους βλέπουμε να έχουν κάνει ένα βήμα που εμείς δεν έχουμε κάνει (ακόμα).

Κι έπειτα, αφήνουμε τις γνώμες των άλλων να μας επηρεάσουν. Πολλές φορές ακόμα και να παίξουν ρόλο στη λήψη σημαντικών αποφάσεων για μας. Αφήνουμε την επιδοκιμασία ή την αποδοκιμασία τους να σταθμίζουν τη δική μας γνώμη για τα πράγματα. Σχεδόν ζητάμε την επιβεβαίωση τους για να προχωρήσουμε. Μη μου πείτε πως δε συμβαίνει. Ακόμα κι ασυνείδητα, πολλές φορές τείνουμε να κάνουμε κάτι που χαίρει κοινής αποδοχής, ακόμα κι αν δεν είναι η πρώτη μας επιλογή μας.

Πίεση, άγχος, αμφιβολίες. Μεγαλώνεις και βλέπεις πως ο κόσμος είναι ένα μεγάλο τσίρκο ανταγωνισμού που τρέχει με τρελούς ρυθμούς. Και προσπαθείς να τρέξεις κι εσύ από πίσω. Ξέρεις όμως γιατί τρέχεις; Ή χάνεσαι μέσα στο πλήθος και προσπαθείς να ακολουθήσεις και να φτάσεις τους άλλους; Μπερδεύεσαι. Δεν ξέρεις τι κάνεις. Έρχεται, όμως, κάποια στιγμή η μέρα που είσαι έτοιμος να σκάσεις. Η μέρα που αναρωτιέσαι αν πραγματικά αυτά που κάνεις στη ζωή σου τα κάνεις επειδή τα θέλεις ή επειδή σε έχει παρασύρει το ρεύμα των άλλων και δε θες να μείνει πίσω, μόνος.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος, όμως, ξεχνάς κάτι πολύ βασικό. Ξεχνάς από που ξεκίνησες εσύ και τι πορεία έχεις διαγράψει ως τώρα. Ξεχνάς να λάβεις υπόψη τις συνθήκες με τις οποίες ξεκίνησες, και να δεις -με βάση αυτές- το που έχεις φτάσει. Ξεχνάς να αναγνωρίσεις στον εαυτό σου την πρόοδο που έχει κάνει. Ξεχνάς να δεις ότι είσαι καλός. Γιατί στην τελική, ναι, είσαι καλός! Αλλά αν δεν το αναγνωρίσεις πρώτα εσύ στον εαυτό σου, κανείς άλλος δεν πρόκειται να στο αναγνωρίσει.

Εκ των έσω είναι δύσκολο να δεις τα πράγματα ξεκάθαρα και ψύχραιμα. Παίρνοντας, όμως, μια απόσταση, θα καταλάβεις πόσο παράλογο είναι να κρίνεις και να αξιολογείς τη δική σου μοναδική πορεία στη ζωή μέσα από τις πορείες των άλλων. Θα δεις πόσο παράλογο είναι να παίρνεις μια απόφαση για να κάνεις κάτι, όχι επειδή πραγματικά το θέλεις, αλλά για να μην αισθανθείς πως «έμεινες πίσω» σε σύγκριση (και πάλι) με τους άλλους.

Τί νόημα έχει η επιβεβαίωση της δικής σου ζωής από τους άλλους εάν πρόκειται για μια ζωή θλιμμένη και γεμάτη φόβο και εξάρτηση; Πίστεψέ με, μόνο παίρνοντας τις δικές σου προσωπικές αποφάσεις και κάνοντας τις δικές προσωπικές επιλογές θα μπορέσεις να νιώσεις ανεξάρτητος και ελεύθερος. Γιατί θα τις έχεις κάνει συνειδητά και θα πηγάζουν από τις δικές σου αληθινές και μοναδικές επιθυμίες. Άλλωστε, όπως είπε κάποιος, όταν κανείς τραβάει τον προσωπικό του δρόμο, δεν κινδυνεύει να τον προσπεράσουν.

Η ζωή, είναι δική σου. Και κάποια στιγμή, έτσι κι αλλιώς, θα τελειώσει. Δεν πρέπει να της δώσεις το νόημα που της αξίζει προτού να είναι αργά;

Ταξίδεψε.

Ταξίδεψε εκεί που έπινες κρασί στα μπαλκόνια το σούρουπο, μόλις έμπαινε η άνοιξη. Στα καφέ που μυρίζουν βιβλίο και έχουν την αύρα μια άλλης εποχής. Στα ξενύχτια με φίλους και στις συζητήσεις ως το πρωί. Στα θολά πρωινά μ’ ένα καφέ κι ένα βιβλίο. Στ’ αναγνώσματα που κράτησαν ξύπνιο το μυαλό σου. Στα τραγούδια που σ’ έκαναν να νοσταλγήσεις αυτό που δεν έζησες ακόμη. Στις ταινίες που σου έδωσαν ζωή. Στις νύχτες που άκουγες τη βροχή. Στους χάρτες που γνώρισες. Στα μέρη που ήσουν ο εαυτός σου. Στις στιγμές που άφησες κομμάτια της ψυχής σου. Στις αποτυχίες που ύψωσαν το ανάστημά σου. Στη σιωπή που είπες τα πάντα. Στο σκοτάδι που έκανες φως. Στις αναμνήσεις που έγιναν ζωή. Στον έρωτα που σταμάτησε το χρόνο.

Ταξίδεψε εκεί που το τώρα είναι πιο παρόν από ποτέ.

[οι φωτογραφίες είναι από το Tumblr]