Άντρας που πέφτει, του Νικόλα Σεβαστάκη

Συγγραφέας: Νικόλας Σεβαστάκης

Εκδόσεις: Πόλις

Σελίδες: 166

  Φανταστείτε πως γυρνάτε αργά τον χρόνο πίσω μέχρι τα παιδικά σας χρόνια και αναπολείτε όλες τις ευχάριστες ή ατυχείς στιγμές που διαμόρφωσαν τον άνθρωπο που είστε τώρα. Ανησυχίες, δημιουργικότητα, έρωτας, απώλεια, τύψεις, οικογένεια, υποχρεώσεις. Όλα σαν ένας μοντέρνος εξπρεσιονιστικός πίνακας να παρουσιάζεται μπροστά σας και κάθε μέρος του να έχει το δικό του ηχόχρωμα, τη δική του συναισθηματική αγωνία. Κάπου εκεί, θάλλει το καινούργιο βιβλίο του Νικόλα Σεβαστάκη που φέρει τον τίτλο Άντρας που πέφτει.

  Το βιβλίο αποτελείται από δέκα διηγήματα χαμηλού φωτισμού που υπεισέρχονται με τρυφερότητα στον ψυχισμό του σύγχρονου αστικού ανθρώπου κι εμφανίζονται όχι ως κριτές, αλλά ως οντότητες που επισημαίνουν ξεχωριστά στον κάθε αναγνώστη τη ζωή της πόλης. Μέσα από γραφειοκρατικές διαδικασίες, την επαγγελματική ρουτίνα και το χάος των μεγάλων πόλεων, ξεδιπλώνονται διαπροσωπικές σχέσεις και υπαρξιακές αναζητήσεις κάθε είδους που ρέουν μπροστά μας και μας αποτείνονται πριν χαθούν στο μελλοντικό γίγνεσθαι.

 Στο βιβλίο αυτό δεν θα βρούμε τη διάθεση απόδοσης ενός τέλους ή ενός αποκορυφώματος με δελεαστικά χαρακτηριστικά, αλλά τη φωτογραφική αποτύπωση της παρουσίας του παρελθόντος και τη δραστικότητα των αναμνήσεων. Από τα διηγήματά του ξεχωρίζουν Το όνειρο, όπου σκιαγραφείται η ονειρική συνάντηση της νεαρής Ελένης με τον νεκρό πατέρα της και το Η εκκρεμότητα είναι εκκρεμότητα που αναδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και την προτεραιότητα που δίνεται στο άτομο έναντι των οικονομικών υποχρεώσεων.

του Θοδωρή Μπόνη

Η τριλογία του φασισμού, του Carlo Lucarelli

Συγγραφέας: Carlo Lucarelli

Εκδόσεις: Κέδρος

Σελίδες: 439

  Ένα από τα κορυφαία ιστορικά μυθιστορήματα που σε βάζουν στο κλίμα της μεταπολεμικής Ευρώπης και ιδιαίτερα της κατάστασης που επικρατούσε στην Ιταλία μετά την κατάρρευση της φασιστικής μάστιγας είναι Η τριλογία του φασισμού του Carlo Lucarelli, ενός συγγραφέα που γεννήθηκε το 1960 στην Πάρμα από πατέρα φυσικό. Τα ενδιαφέροντά του επικεντρώθηκαν στη λογοτεχνία και το θέατρο, σπουδάζοντας τελικά Λογοτεχνία και Ιστορία. Η τριλογία του θέτει στο επίκεντρο των αστυνομικών του υποθέσεων τον επιθεωρητή Ντε Λούκα. Η σχέση του Ντε Λούκα με το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι είναι καθαρά επαγγελματική κι όχι ιδεολογική, αλλά η πολιτική πόλωση που δημιουργείται μετά την πτώση του Ιταλού δικτάτορα φανερώνει τη ριζοσπαστικοποίηση των παρτιζάνων και την επιθυμία τους για μαζικές εκκαθαρίσεις πολιτικών και αξιωματούχων.

  Στο μέρος της τριλογίας που φέρει τον τίτλο Εν λευκώ, ο Ντε Λούκα επιδιώκει να εξιχνιάσει μια υπόθεση δολοφονίας του Βιτόριο Ρέιναρντ, μέλος του Φασιστικού Κόμματος, ενώ μετά την απελευθέρωση της Ιταλίας από τον συμμαχικό στρατό, ο ίδιος καταζητείται και γι΄αυτό τον βλέπουμε στο Ένα μουντό καλοκαίρι να καταφεύγει από τον βορρά προς τη Ρώμη, αλλά λίγο έξω από την Μπολόνια θα συνεργαστεί, δίχως τη θέλησή του, με ένα στέλεχος της αντιστασιακής  αστυνομίας σε μια υπόθεση δολοφονίας αγροτικής οικογένειας που είχε αναμειχθεί με το λαθρεμπόριο.  Η τύχη του χαμογελάει και τον βλέπουμε τρία χρόνια μετά στο βιβλίο Το μπουρδέλο της οδού Όκε να αναζητά με σθένος τον δολοφόνο ενός κομμουνιστή σε οίκο ανοχής της Μπολόνια.

  Ο συγγραφέας συνδέει τα τρία βιβλία χωρίς να αποσκοπεί σε κάποια τελική έκβαση των υποθέσεων ή της μοίρας του επικηρυγμένου επιθεωρητή, αλλά με τη χρήση ιστορικών επίμετρων επιδιώκει να προσφέρει στον αναγνώστη τη βία, τις δολοφονίες, τις πολιτικές ραδιουργίες και τον εμφυλιακού χαρακτήρα διχασμό του ιταλικού έθνους μετά το 1945 ανάμεσα στους Αριστερούς αντάρτες και τους Χριστιανοδημοκράτες που εξέφραζαν το δίπολο του αναγκαίου κακού «Καπιταλισμός ή Σοβιετική Ένωση». Χωρίς παροξυσμούς και δραματικές κορυφώσεις, το βιβλίο αυτό εισχωρεί με σατιρικό τρόπο στην Ιταλία της εποχής παρατηρώντας αδέκαστα  τη ματαίωση προσωπικών στόχων, την πολιτική διαφθορά και τον κατακερματισμό ενός ολόκληρου έθνους που προσπαθεί να αποτινάξει τη φασιστική ταυτότητα και να βρει το αληθινό του πρόσωπο ανάμεσα στον υπόλοιπο κόσμο. 

του Θοδωρή Μπόνη

Ο Πειρασμός της Νοσταλγίας, του Τίτου Πατρίκιου

   Συγγραφέας: Τίτος Πατρίκιος

   Εκδόσεις: Κίχλη

   Σελίδες: 220

   Αφού η ιστορία είναι πάντα παρελθόν, όποιος θέλει να μπει στους κόλπους της πρέπει να εγκαταλείπει το παρόν. Με το τελευταίο του βιβλίο που φέρει τον τίτλο Ο Πειρασμός της Νοσταλγίας: Σημειώσεις Καθημερινότητας από τις εκδόσεις Κίχλη, ο Τίτος Πατρίκιος μας μεταφέρει σε διάφορες περιόδους της μεταπολιτευτικής Ελλάδας ή καλύτερα, οι ιστορικές μνήμες αποκτούν μπροστά μας παροντική υπόσταση.

   Το βιβλίο ενός εκ των κορυφαίων εν ζωή ποιητών της χώρας μας αποτελεί ένα μακροπερίοδο ημερολόγιο με αυτοαναφορικές σκέψεις, πολιτικές κριτικές και φιλοσοφικές ανησυχίες που μας παρουσιάζονται λιτά κι αντηχούν σε προσωπικές εμπειρίες, εσωτερικές ή εξωτερικές, του κάθε αναγνώστη. Οι σημειώσεις του ποιητή καταγράφονται από το 1980 μέχρι το 2014, προσφέροντάς μας μέσα σε 200 περίπου σελίδες ένα ιστορικό όχημα για να κινηθούμε αντιληπτικά γύρω από σύγχρονους, αλλά και διαχρονικούς προσωπικούς προβληματισμούς.

   Η ανάγκη για πλουραλισμό, η καταπιεστική φύση των ολοκληρωτικών καθεστώτων, η παρακμή του τότε υπαρκτού σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση, το άτομο, ο έρωτας, ο θάνατος, η φιλία, ο χρόνος, ο πολιτικός ρόλος της Ευρώπης, η οικονομική κρίση, η ποιητική δημιουργία και οι τέχνες είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που μας παρουσιάζονται με αποφθεγματικό τρόπο χωρίς ωστόσο να διεκδικούν τον θρόνο της υπερβατικής αλήθειας ούτε να υποβάλλονται σε κάποιο στενό φιλοσοφικό σύστημα.

   Κάποιες ενδιαφέρουσες σημειώσεις στις οποίες αξίζει να σταθούμε είναι οι παρακάτω:

   «Είναι πιο εύκολο να ενώσει κανείς τις δύο άκρες της γης παρά τις δύο άκρες της ζωής του.»

   «Για να κρατήσει μια πίστη χρειάζεται να απειλείται συνεχώς από απιστίες.»

   «Τα ευρωπαϊκά κράτη έπαψαν να πολεμούν μεταξύ τους και συμφιλιώθηκαν όταν πια η Ευρώπη έπαψε να είναι το κέντρο του κόσμου και έγινε επαρχία του.»

   «Οι καλοί ποιητές όλων των καλλιτεχνικών ρευμάτων έγιναν πραγματικά καλοί όταν μπόρεσαν να βγουν από το ρεύμα τους.»

  «Όπως οι μεγάλοι ποταμοί καταπίνουν τα μικρά ρυάκια, έτσι και ο αέναος κοσμικός χρόνος καταπίνει τον λιγοστό δικό μας.»

   «Τα κερδισμένα χρόνια αρχίζουν από τότε που συνειδητοποιούμε πως είχαμε χαμένα χρόνια.»

   «Αφού υπάρχουν τόσα δολοφονημένα παιδιά είναι φυσικό να υπάρχουν και παιδιά δολοφόνοι.»

   «Το να καταλαβαίνεις ότι οι άλλοι έχουν άδικο δεν σημαίνει, αναγκαστικά, ότι εσύ έχεις δίκιο.»

του Θοδωρή Μπόνη

Για να μη χάνεσαι στη γειτονιά, του Patrick Modiano

Συγγραφέας: Patrick Modiano
Εκδόσεις: Πόλις
Μετάφραση: Ρούλα Γεωργακοπούλου
Σελίδες: 196

O πρωταγωνιστής του βιβλίου του Γάλλου νομπελίστα συγγραφέα, Patrick Modiano, είναι ο Ζαν Νταραγκάν, ένας καταξιωμένος ηλικιωμένος συγγραφέας που ζει μοναχικά στο Παρίσι. Ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα από τον Ζιλ Οττολινί είναι αρκετό για να ανατρέψει την άνετη ζωή του. Η απώλεια της ατζέντας του θα τον φέρει σε επαφή τόσο με τον μυστηριώδη τζογαδόρο, ο οποίος του ζητά πληροφορίες για κάποιο όνομα που είναι καταχωρημένο σε αυτήν όσο και με τη φίλη του, Σαντάλ Ντριππέ. Η γνωριμία μαζί τους θα τον παρακινήσει να αναζητήσει στοιχεία από έναν φόνο που έγινε στο μακρινό παρελθόν, όταν μεγάλωνε κοντά σε ανθρώπους της νύχτας και με τη φροντίδα της Αννί Αστράν, μιας νεαρής κοπέλας που εργαζόταν σε καμπαρέ.

 Στο μυθιστόρημα κυριαρχεί το μοτίβο της συνεχούς μεταφοράς στο χρόνο: από την περίοδο που ο Νταραγκάν ήταν επτά χρονών και είχε εγκαταλειφθεί από τη μητέρα του μέχρι το παρόν. Στο επίκεντρο τίθεται η επανεμφάνιση του αισθήματος της εγκατάλειψης μέσα από τη λήθη των νεανικών χρόνων. Η εξερεύνηση του μυστηρίου της μνήμης και της αληθινής ταυτότητας του ώριμου πια Νταραγκάν πραγματοποιείται χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις.

  Η ανάγκη για συμπλήρωση του παζλ του παρελθόντος, η μελαγχολία του πρωταγωνιστή και η αίσθηση του ανεκπλήρωτου προβάλλεται μέσα από ένα πλέγμα φιλμ νουάρ εικόνων. Από την άλλη πλευρά, η λεπτομερής περιγραφή τοποθεσιών δίνει στον αναγνώστη την αίσθηση της εντοπιότητας.

        

 Παρόλα αυτά, από την αρχή του βιβλίου φανερώνεται η δυσκολία της λύσης του μυστηρίου. Ο γερασμένος κι άνετος με την παροντική ζωή του, Νταραγκάν, αρχίζει μία έρευνα που γνωρίζει ότι δε θα φέρει εις πέρας. Το μόνο που επιδιώκει συνειδητά είναι να ανασύρει στη μνήμη του στιγμές του ανεκπλήρωτου έρωτα με την Αννί Αστράν, καθώς οι παλιές υποθέσεις που αναδύονται στην επιφάνεια δεν είναι πλέον δυνατό να διαλευκανθούν. Οι Οττολινί και Ντριππέ, εξάλλου, «εξαφανίζονται» από τον συγγραφέα μετά το πρώτο μισό του μυθιστορήματος, προκειμένου ο Νταραγκάν να επιχειρήσει (μάταια) να επιλύσει τις εσωτερικές του διαμάχες.

        

Το μυθιστόρημα αυτό αποτελεί ένα είδος αυτοβιογραφίας που επιχειρεί να διεισδύσει στα άδυτα του ψυχισμού του ανθρώπου, να θέσει ερωτήματα ταυτότητας και να φωτίσει τις σκιώδεις πλευρές του ασυνείδητου. Σε μία χρονική στιγμή που όλα στη ζωή μοιάζουν να είναι διευθετημένα, εμφανίζεται μπροστά μας το παρελθόν, ενσαρκωμένο με το πρόσωπο της απώλειας κι ανατρέπει τα πάντα.

    

του Θοδωρή Μπόνη

Διαγωνισμός για το "Μυστικό του Λεβάντε" στο Fragile Thoughts [έληξε]

Μετά από καιρό έχουμε ξανά διαγωνισμό στο Fragile Thoughts και είμαστε πολύ χαρούμενοι γι' αυτό!

Το βιβλίο που σας δίνουμε αυτήν τη φορά είναι το "Μυστικό του Λεβάντε", του Στέφανου Λίβου από τις Εκδόσεις Διόπτρα. Φρέσκο, ολόφρεσκο για να το διαβάσετε!

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο μπορείτε να βρείτε στο site των εκδόσεων: 

https://www.dioptra.gr/Vivlio/454/712/To-mustiko-tou-levante/

*Θέλω να ευχαριστήσω πάρα πολύ τις Εκδόσεις Διόπτρα για τη συνεργασία και το αντίτυπο του βιβλίου τους, το οποίο διαθέτουν για τον διαγωνισμό του Fragile Thoughts.

Όροι συμμετοχής:

-Γίνετε μέλη στο blog!

- Αφήστε ένα όνομα (το μικρό σας) και ένα email αν θέλετε κάτω από αυτό το post, ώστε σε περίπτωση που είστε ο νικητής να μπορέσω να επικοινωνήσω μαζί σας.

-Κάντε share και retweets και προωθήστε το link του διαγωνισμού!

-Αν είστε κάτω των 18 χρόνων, να έχετε την άδεια των γονιών σας πριν λάβετε μέρος στην κλήρωση, γιατί στην περίπτωση που κερδίσετε θα χρειαστώ τα προσωπικά σας στοιχεία.

Θα κληρωθεί ένας νικητής, ο οποίος θα επιλεγεί τυχαία μέσα απ’ το random.org

Ο διαγωνισμός αρχίζει την Τρίτη 23/6/15 και θα διαρκέσει έως και την επόμενη Τρίτη 30/6/15.  Το όνομα του νικητή θα αναρτηθεί με νέο post εδώ στο blog.

Καλή επιτυχία!

Η Ναυτία, του Jean – Paul Sartre

Συγγραφέας: Jean – Paul Sartre

Εκδόσεις: Πατάκη   

Η «Ναυτία» είναι, ίσως, το βασικότερο λογοτεχνικό έργο του  Jean – Paul Sartre, του γνωστού υπαρξιστή φιλοσόφου. Ο υπαρξισμός του Sartre -όπου η ύπαρξη προηγείται της ουσίας και ο άνθρωπος «είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος»- διαφαίνεται στο παρόν έργο.  Πρόκειται για ένα εγχείρημα που διαπνέεται από φιλοσοφικές ανησυχίες και σκέψεις, καθώς μέσα από την ενδελεχή περιγραφή εικόνων, εκφράζεται ξεκάθαρα το θέμα της «αγωνίας της ύπαρξης».

           

Βασικό πρόσωπο του βιβλίου είναι ο  Αντουάν Ροκαντέν, ένας  ιστορικός που μετά από χρόνια που πέρασε ταξιδεύοντας, αποφασίζει να μείνει στη Μπουβίλ (φανταστική πόλη στη Νορμανδία) με σκοπό να γράψει τη βιογραφία του μαρκήσιου ντε Ρολμπόν (χαρακτήρας επινοημένος από τον Sartre). Εκεί, απασχολείται στη δημοτική βιβλιοθήκη της περιοχής αναζητώντας πληροφορίες και στοιχεία για τη συγγραφή του έργου του. Ο μαρκήσιος ντε Ρολμπόν λειτουργεί ως υποκατάστατο της δικής του ύπαρξης. Ωστόσο, καθώς ζει και εργάζεται, αρχίζει να βιώνει μια υπαρξιακή πτώση  γεμάτη κρίσεις, περίεργα συναισθήματα και δυσφορία, που όλα συγκλίνουν σε αυτό που ονομάζει ναυτία. Προχωρώντας το βιβλίο του ο Ροκονατέν, συνειδητοποιεί πως ο ντε Ρολμπόν δεν τον γοητεύει πια σα χαρακτήρας και ότι η συγγραφή του είναι ένα μάταιο έργο.  Έτσι, παραιτείται από το εγχείρημα. Αυτό που απομένει, είναι το ημερολόγιο που κρατούσε, και συνεχίζει να κρατά, όλο αυτό το διάστημα. Μια τακτική ημερολογιακή καταγραφή των εμπειριών και της γνώμης τους για ό,τι παρατηρεί γύρω του.

Διαβάζοντας το ημερολόγιο, βλέπουμε τον Ροκαντέν άλλοτε απλώς να παρατηρεί, άλλοτε να περιγράφει κι άλλοτε να παραληρεί.  Ο έξω κόσμος, απομυθοποιημένος και απογυμνωμένος από κατ’ επίφαση ωραιοποιημένα νοήματα, είναι το «πεδίο εργασίας» στο οποίο γίνεται φανερός ο παραλογισμός των ανθρώπων. Η ναυτία επανέρχεται ξανά και ξανά και τον κυριεύει. Κατά την εμπειρία της ναυτίας, τα πράγματα γίνονται ανοίκεια, τον απωθούν και το νόημα αιωρείται. Καθ’ όλη τη διάρκεια του βιβλίου, ανακύπτουν μεταφυσικές ανησυχίες σχετικά με τον χρόνο, την ύπαρξη, την αυτογνωσία και τη σχέση με τους άλλους και τα πράγματα. O Ροκαντέν προσπαθεί να καταλάβει τον κόσμο και τον εαυτό του. Ψάχνει το νόημα στα πράγματα και στη ζωή του. Στο τέλος του βιβλίου, και υπό τον ήχο ενός τζαζ κομματιού, συνειδητοποιεί πως μόνο η δημιουργία ταυτίζεται με την ύπαρξη. Έτσι, αποφασίζει να ξεκινήσει τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος.

Η «Ναυτία» του Sartre, το βιβλίο που είναι αφιερωμένο στη Simone de Beauvoir, πραγματεύεται το ζήτημα της ύπαρξης, την έννοια της ηθικότητας καθώς και της διανοητικής και πνευματικής ελευθερίας. Είναι ένα βιβλίο, που με κάθε ανάγνωση δίνει στον αναγνώστη νέα στοιχεία προς σκέψη και διερώτηση. Χωρίς να ακολουθεί μια συμβατική πλοκή λογοτεχνικής ιστορίας, το παρόν έργο διατηρεί το λογοτεχνικό ύφος και την αριστοτεχνικά δοσμένη γλώσσα ενός μονολόγου, συνδυάζοντας τα με τις φιλοσοφικές ανησυχίες του συγγραφέα του.

"Casual Vacancy" - " Ένας ξαφνικός θάνατος" , της J.K. Rowling

Συγγραφέας: J. K. Rowling
Εκδόσεις: Ψυχογιός
Σελίδες: 593

            Casual Vacancy, Ένας ξαφνικός θάνατος. Το βιβλίο της J. K. Rowling που (βάζω στοίχημα) θα έχετε ακούσει χίλιες φορές πως δε μοιάζει με τον Harry Potter. Ναι, λοιπόν, δε μοιάζει. Και δεν περιμένατε εμένα να σας το πω. Το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε ενηλίκους και σίγουρα όχι σε παιδιά.

            Βρισκόμαστε στο Πάγκφορντ, μια μικρή προαστιακή πόλη της Αγγλίας, η οποία προσπαθεί να βγάλει προς τα έξω την όμορφη εικόνα τηςβρετανικής επαρχίας αλλά κατά βάθος (και όπως συνήθως συμβαίνει) έχει χίλια δυο προβλήματα.  Στο Πάγκφορντ υπάρχουν διαλυμένες οικογένειες, επιθετικοί σύζυγοι, παιδιά με κατεστραμμένα παιδική ηλικία, κλοπές, ξύλο, βιασμοί, υπάρχει υποκρισία, καχυποψία και κάθε είδους κόμπλεξ. Βασικό πρόβλημα της πόλης είναι το ότι δε θέλει να συμπεριλάβει στα όριά της την κακόφημη συνοικία Φίλντς, καθώς εκεί μένουν ναρκομανείς, φτωχοί και παρείσακτοι της κοινωνίας (!) . Ο πραγματικός ήρωας αυτού του βιβλίου, ο Μπάρι Φερμπράδερ, πεθαίνει στις πρώτες σελίδες. Από εκεί και έπειτα ξεκινά ένα γαϊτανάκι από καταστάσεις, εξελίξεις και πρόσωπα που φτάνει μέχρι το τέλος. Ο Μπάρι Φερμπράδερ, λοιπόν, σύμβουλος στο τοπικό συμβούλιο του Πάγκφορντ, πεθαίνει και η θέση του μένει κενή. Η απουσία του, με κάποιον  τρόπο, σοκάρει και επηρεάζει όλα τα πρόσωπα του βιβλίου (και είναι πολλά). Πρώτα απ’ όλα, βασικό θέμα που απασχολεί όλους είναι πως θα καλυφθεί η θέση που έμεινε κενή στο τοπικό συμβούλιο και έπειτα τι θα γίνει με το θέμα της συνοικίας Φιλντς που εκκρεμεί. Καθ' όλη τη διάρκεια του βιβλίου βλέπουμε τους πρωταγωνιστές, τα καθημερινά προβλήματά τους, τα άγχη τους, τον τρόπο που βρίσκουν να επιβιώνουν. Καθένας απ’ αυτούς έχει ένα μεγάλο κενό σε κάποιον τομέα της ζωής του, είτε συναισθηματικό, είτε υλικό, είτε νοητικό. Σε καμία περίπτωση η ζωή τους δεν είναι ιδανική και η έλλειψη γίνεται φανερή καθώς η πλοκή προχωρά. Γι' αυτό, άλλωστε, και ο αγγλικός τίτλος του βιβλίου είναι Casual Vacancy.

            Διαβάζοντάς το, αρχικά, δεν ενθουσιάστηκα. Στο πρώτο μισό του βιβλίου περίμενα να γίνει κάτι για να μου τραβήξει την προσοχή. Επίσης, είναι λίγο δύσκολο το ότι υπάρχουν πάρα πολλοί χαρακτήρες και πρέπει να θυμάσαι πάρα πολλά ονόματα καθώς και τις σχέσεις μεταξύ όλων αυτών των ανθρώπων. Περνώντας τη μέση, όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Από εκεί και πέρα η ιστορία σε πάει από μόνη της στο τέλος. Τα πράγματα γίνονται πιο ιδιαίτερα, υπάρχει περισσότερο σασπένς και εν τέλει το βιβλίο γίνεται ένα συναρπαστικό και ταυτόχρονα προκλητικό ανάγνωσμα.

            Η Rowling, και σε αυτό το βιβλίο, συνεχίζει αυτό που ξέρει να κάνει πολύ καλά. Είναι ιδιαίτερα αφηγηματική, με αριστοτεχνικά περιγραφικές σκηνές και λεπτομέρειες. Η γλώσσα είναι πυκνή και σε πολλά σημεία εντελώς ωμή (σε αντίθεση με τα προηγούμενα βιβλία της).  Μη σας κάνουν εντύπωση οι βρισιές και ο απότομος λόγος κάποιων χαρακτήρων. Άλλωστε, η Rowling πάντοτε είχε ρεαλιστική προσέγγιση και έλεγε αλήθειες, ακόμα και στα βιβλία του Harry Potter, που αποτελούν φαντασία.

            Το βιβλίο είναι καλό. Αν μη τι άλλο, είναι υπολογίσιμο και αξιοπρεπές. Και πλέον είμαι πεπεισμένη πως η J. K. Rowling μπορεί να γράψει τα πάντα. Και την αγαπώ.

"The fault in our stars" - "Το λάθος αστέρι", του John Green

Συγγραφέας: John Green
Εκδόσεις: Λιβάνη
Σελίδες: 297

            Πολλές φορές ήμουν «στο τσακ» να παραγγείλω το περίφημο «The fault in our stars» ή να το κατεβάσω ηλεκτρονικά, καθώς άκουγα και ξανάκουγα γι’ αυτό από booktubers στο YouTube, το έβλεπα στο tumblr και το συναντούσα συνεχώς μπροστά μου. Το περίφημο young adult βιβλίο είναι το #1 bestseller των New York Times, που το τελευταίο διάστημα όποια  «ηλεκτρονική» πέτρα και να σήκωνες το έβρισκες από κάτω. Επιπλέον, συγγραφέας του είναι ο John Green, που αν ασχολείστε πολύ με το YouTube, τότε θα σας είναι και γνωστός. Μέχρι που λίγες εβδομάδες πριν είδα ότι επιτέλους μεταφράστηκε και στα ελληνικά (δεδομένου ότι έχει ήδη μεταφραστεί σε πάμπολλες γλώσσες) και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη.

            Πριν το ξεκινήσω, ήξερα πως πρόκειται για μια λυπητερή ιστορία και καθώς το διάβαζα αναρωτιόμουν πότε θα φτάσω στο σημείο στο οποίο όλοι κλαίνε. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Βασικός χαρακτήρα η Χέιζελ Γκρείς, μια δεκαεξάχρονη κοπέλα που πάσχει από καρκίνο. Είναι πολύ έξυπνη για την ηλικία της, αλλά όχι τόσο που να φαίνεται υπερβολικό. Ο χαρακτήρα είναι καλοδουλεμένος και προσεκτικά γραμμένος. Αποπνέει την ωριμότητα ενός ανθρώπου στην ηλικία της, που ζει σε αυτές τις συνθήκες.Από την άλλη πλευρά έχουμε τον Ογκάστους Γουότερς, ένα δεκαεφτάχρονο αγόρι, που νοσούσε στο παρελθόν από καρκίνο, έχει χάσει το ένα του πόδι, αλλά τώρα ήταν καθαρός. Επίσης πολύ καλογραμμένος χαρακτήρας. Ο Ογκάστους ήταν επίσης έξυπνος, πνευματώδης και ώριμος για την ηλικία του (και για αγόρι). Η Χέιζελ παλεύει με καρκίνο του θυρεοειδούς από τα δεκατρία της και γνωρίζεται με τον Ογκάστους σε μια ομάδα υποστήριξης ανηλίκων με καρκίνο. Εκεί γνωρίζονται και ερωτεύονται.

            Προτού μιλήσω άλλο για τους χαρακτήρες, νομίζω πως γίνεται αντιληπτό από όλους πως αυτό το βιβλίο πραγματεύεται μια ιστορία που σχετίζεται άμεσα με τον καρκίνο. Οπότε το θέμα γίνεται αμέσως πολύ «ευαίσθητο» και ιδιαίτερο. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν νομίζω πως ο συγγραφέας εκμεταλλεύεται αυτό το συναίσθημα.

            Οι πρωταγωνιστές του John Green, όπως προαναφέρθηκε, είναι δύο έξυπνοι και ώριμοι έφηβοι που ζουν την καθημερινότητά τους μέσα σε δύσκολες συνθήκες, με τις άσχημες στιγμές και τις πρακτικές δυσκολίες της αρρώστιας. Θέλουν και οι δύο να αφήσουν το σημάδι του σε αυτόν τον κόσμο. Συζητούν για τη ζωή και τον θάνατο, τον έρωτα, την ευτυχία, την καθημερινότητα, το φαγητό, τα βιβλία και την κηδεία τους με την ίδια απλότητα. Πηγαίνουν στο σχολείο, παίζουν βιντεοπαιχνίδια και προσπαθούν να ζήσουν φυσιολογικά. Η αφήγηση είναι σε α’ πρόσωπο μιας και η Χέιζελ μιλά και απευθύνεται σε μας. Αυτό είναι, κατ’ εμέ, είναι μεγάλο επίτευγμα του συγγραφέα, το να μπει δηλαδή στη θέση ενός δεκαεξάχρονου κοριτσιού και να το ενσαρκώσει τόσο καλά!

            Αυτό που μου άρεσε στο βιβλίο είναι το ότι πέρα από την περιγραφή των χαρακτήρων, ο συγγραφέας δίνει μεγάλη σημασία στην περιγραφή των στιγμών και στην διαμόρφωση των σχέσεων. Η σχέση μεταξύ της Χέιζελ και του Ογκάστους περιγράφεται πολύ γλαφυρά. Επιπλέον, οι σχέσεις των παιδιών με του γονείς και τους φίλους δε μένει στην άκρη αλλά περιγράφεται εξίσου ρεαλιστικά.  Μπαίνοντας στην πλοκή, μαθαίνουμε το αγαπημένο βιβλίο της Χέιζελ, το οποίο είναι μια ιστορία για ένα παιδί με καρκίνο. Η Χέιζελ θέλει απεγνωσμένα να γνωρίσει τον συγγραφέα, ο οποίο βρίσκεται στο Άμστερνταμ. Τότε ο Ογκάστους θέλει να της κάνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα και έτσι επιλέγει να «ξοδέψει» την ευχή του (από το Make a wish που πραγματοποιεί ευχές για παιδιά που νοσούν) σε αυτό το ταξίδι. Έτσι, Χέιζελ και Ογκάστους ταξιδεύουν ως το Άμστερνταμ και εκεί δένονται περισσότερο.

            Σε πρώτη φάση το βιβλίο μοιάζει απλό. Απλός λόγος, απλή γραφή, απλές αλλά δυνατές εικόνες. Ο John Green, όμως, πετυχαίνει να περιγράφει τις καταστάσεις με τις ιδανικές αναλογίες ωμότητα και χιούμορ. Το χιούμορ προέρχεται από τους ίδιους τους χαρακτήρες και έτσι σου δίνει το δικαίωμα να ζεις και συ την κατάσταση πιο «ζεστά» και χωρίς αμηχανία. Κατά τη γνώμη μου το «Λάθος αστέρι» είναι πανέξυπνο βιβλίο, κι αυτό θα το διαπιστώσετε από τις μικρές λεπτομέρειες, τα ονόματα, τις πληροφορίες που δίνονται όσο προχωρά η πλοκή.

            Τέλος, ομολογώ πως κάποια δάκρυα τα έριξα προς το τέλος, γιατί το κλίμα βαραίνει. Και ίσως εδώ με ρωτήσετε γιατί να διαβάσετε ένα βιβλίο το οποίο θα σας λυπήσει, θα σας μελαγχολήσει και πιθανόν να σας κάνει να κλάψετε. Η απάντηση μου είναι πως σε τελευταία ανάλυση είναι δική σας επιλογή αν θα το διαβάσετε ή όχι. Όμως τα βιβλία είναι ένας καινούργιος κόσμος, μια καινούργια ζωή, με τα καλά και τα κακά. Χρέος τους είναι να μεταφέρουν ένα ολοκληρωμένο νόημα και να προβληματίσουν, έστω και λίγο, τον αναγνώστη. Και αυτό εδώ το βιβλίο, το κάνει.